رفتم از کوی تو لیکن عقب سر نگران

میروم تا که به صاحب نظری باز رسم

محرم ما نبود دیده ی کوته نظران

دل چو آیینه ی اهل صفا میشکنند

که ز خود بی خبرند این ز خدا بی خبران

ره بیدادگران بخت من آموخت ترا

ور ندانه دانم تو کجا و ره بیداد گران

( کاش هیچ وقت نمیومدی حالا که نیستی تمام هستیمو بردیو من دم نمیزنم نداشتن تو برای من تلخ ترین خاطره ایه که یادگار توست...

صدای خش خش برگا زیر پام ٫ هم کیف میداد هم غصه دارم میکرد.پائیزو دوست دارم.از بچگی بهش علاقه داشتم.هر دفعه یه باد خنکم از بغل گوشم رد میشد٫ حسابی نوازشم میداد.( ترانه چی میخوری؟) این صدا برام خیلی آشنا بود٫خیلی کنجکاو شدم٬ سرمو بلند کردم٬ اون روبرو ٬ خدای من٬ بعد سالها دارم میبینمش٫ قلبم تند تند میزد.چشام پر شد٬ نمیدونم یهو چی شد! حسابی سرم گیج میرفت٬ اون کیه باهاش؟نامزدش؟زنش؟دوست...؟ای بابا به تو چه!تو که دیگه خیلی وقته...العان پنج ساله که...آره پنج ساله همه چی تموم شده.چقدر عوض شده٬ پخته شده.یه لحظه انگاری برق گرفتم.نگاهش افتاد به نگاهم.احساس میکردم سرخ شدم٫چرا؟!نکنه هنوز دوستش داری؟آره هنوزم ...چقدر قشنگ نگاه میکنه٫نکنه اونم هنوز...؟چشمام خیس خیسه.ول کن راحتو کج کن برو!!ولی٫ گفتم برو!!باشه.سرمو انداختم پائیین رفتم به طرف آب.گرمی نگاهش از پشت سرم سنگینی میکرد.با گوشه دستم اشکامو پاک کردم و دیگه چیزی ندیدم مثل همیشه...

امروز حالم خیلی خوب بود با خوندن چند تا جمله خیلی بهتر شد. بعضی وقتا همه چی سیاه میشه سیاه سیاه این جور وقتا حضور گرم یه بارون پایییزی میتونه حسابی نوازشت بده.حتی اگه بدبخترین  آدم دنیا باشی.چقدر خوبه حتی با یه حرف ساده ولی پر معنا بتونیم یه کمک بزرگ باشیم برای هم . تو هم یه بارونی یه بارون گرم پایئزی که حضورت باعث امید و شادی حتی برای من.امیدوارم همیشه بباری چون قدم زدن تو کوچه دردو دلا با حضور پاییز و یه بارون گرم میتونه خوشبختی تمام باشه.از تو ممنونم.

چشام از جنس بارون

که میسوزوندش خورشید

تورو میبخشمت اما !کسی جز من نمیبخشید

تورو میبخشمت اما! نه این که باز  برگردی.

میخوام یادم بره کی بودیو با من چه ها کردی

به تعداد دلای ماه ٫ به شهر قصه راهی هست

گذشتم از گناه تو ٫ باور کن خدایی هست.

باور کن....

باور کن..

چشام از جنس بارون...........................................................................

غبار کینرو شستم٬ همه حرفاتو بخشیدم

کسی تو آینه پیدا شد که قبل از این نمیدیدم...      نمیدیدم.

( میدونم ربطی نداره ولی تقدیمش میکنم به تو چون خودم عاشق این آهنگ سعید مدرس هستم امیدوارم خوشت بیاد)

دوباره دلم داره بهانه گیری میکنه ومن هیچ جوابی برای قانع کردنش ندارم.نه دیگه چشم انتظارم و نه دیگه بی قرار.خودمو خودمو خودم.........................................................................................

اینم مطلب این سری دیگه چیزی ندارم مهم نیست٬هیچ وقت مهم نبوده٬و نخواهد بود.

هر ماه از سال در ابتدای تاریخ ایران نماد یک خدا بوده:

(( اولین انسان به اعتقاد ایرانیان باستان از گیاه بوجود آمده به نام کیومرث))

12000 هزار سال عمر جهان بعد از این مدت دوباره ایجاد میشود.

12 ماه ایرانی ها نمادی از (عمر جهان )است.

شعر زیر یکی از 100 تا شعر برگزیده ایران توسط حمید مصدقه بخونید مطمعنم خوشتون میاد.

در شبان غم تنهایی خویش،

عابد چشم سخنگویه تو ام.

من در این تاریکی،من در این تیره شب جان فرسا،

زائر گیسویه توام.

گیسوان تو پریشان تر از اندیشه من،

گیسوان تو شب بی پایان.

جنگل عطر آلود.

شکن گیسویه تو،موج دریایه خیال.

کاش با زورق اندیشه شبی،

از شط گیسویه مواج تو،من

بوسه زن بر سر هر موج گذر میکردم.

کاش بر این شط مواج سیاه،

همه عمر سفر میکردم...

شوق بازآمدنم سویه تو هست،اما

تلخی سرد کدورت در تو،پایه پوینده راهم بسته،

ابر خاکستری بی باران،راه را بر مرغ نگاهم بسته...

دل من در دل شب،خواب پروانه شدن میبند.

مهر در صبحدمان داس به دست،خرمن خواب مرا میچیند.

آسمان ها آبی،-پر مرغان صداق آبی ست-

دیده در آینه ی صبح تو را میبیند.از گریبان تو صبح صادق،می گشاید پر و بال.تو گل سرخ منی   تو گل یاسمنی

تو چنان شبنم پاک سحری؟ نه   از آن پاکتری   تو بهاری؟  نه، بهاران از توست.از تو میگیرد وام،هر بهار این همه زیبایی را.

هوس باغ و بهارانم نیست.ای بهین باغ و بهارانم تو!...

باز کن پنجره را   من تو را خواهم برد،

به عروسیه عروسکها یه   کودک خواهر خویش،

که در آن مجلس جشن   صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس    صحبت از سادگی و کودکی است.

چهر ه ای نیست عبوس...

کودک خواهر من نام تو را میداند

نام تو را میخواند!

گل قاصد آیا

با تو این قصه خوش خواهد گفت؟!-

...گل به گل،سنگ به سنگ این دشت

یادگاران تو اند

رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ

در تمام در و دشت

سوگواران تواند

در دلم آرزویه آمدنت میمیرد.رفته ای اینک اما آیا

باز برمیگردی؟چه تمنایه محالی دارم خنده ام میگیرد!

...تو همه هستی من،هستی من.

تو همه زندگی من هستی.

تو چه داری؟-همه چیز   تو چه کم داری؟ هیچ

...گاه می اندیشم،خبر مرگ مرا چه کس میگوید؟

آن زمان که خبر مرگ مرا،از کسی میشنوی،رویه ترا کاشکی میدیدم.

شانه بالا زدنت را،-بی قید-

و تکان دادن دستت که،-مهم نیست زیاد-

و تکان دادن سر را که،-عجب!عاقبت مرد؟

افسوس!کاشکی میدیدم!

من به خود میگویم )) :چه کسی باور کرد،جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد؟))...

با من اکنون چه نشستن ها،خاموشی ها،

با تو اکنون چه فراموشی هاست.

چه کسی می خواهد

من و تو ما نشویم

خانه اش ویران باد!  

پشت پا زد به عشق و امیدم

هر چه دادم به او حلالش باد

غیر از آن دل که مفت بخشیدم(فروغ فرخزاد )

جان بده اول سلیم آنگه قبول عشق کن

                                               عهد را هر کس که آسان بست آسان بشکند ( سلیم تهرانی-ق ۱۱ ه )

عشق من اوا :               ( شما باورت میشه این حرفا مال دل هیتلر باشه؟؟ )

دختر کوچک! زمانی که نزد تو هستم ، اراده ام را مورد آزمایش قرار می دهم که آیا می توانم چند لحظه فراموشت کنم!؟ من فقط درباره ی تو فکر نمی کنم،بلکه به ملتم و آینده اش می اندیشم. برای من پاکدامنی و فضیلت هر چند در همه ی جهان یافت نشود دارای ارزش خواهد بود.

با بی قراری هایت مرا تهدید نکن!صبور باش!چرا برایم نوشته بودی دیگر برایم نامه نخواهی نوشت؟یک چیز غیر ممکن است و آن شرکت تو در غم و آلام من است!

تو نزدیک ترین و بهترین دوست من هستی!هیچ کس هر گز نتوانسته است آن همه شوق و سر مستی که وجود تو به من می بخشد ، به من عطا کند...برای من جالب است که افکار و احساساتت را با همان لحن کودکانه ات بنویسی...

(( قسمتی از نامه های آدولف هیتلر خطاب به معشو قه اش (( اوا براون )) به تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۹۴۱ و ۵ مه ۱۹۴۲ - آلمان.